Skhizein

Οι πόρτες του συρμού ανοίγουν και ο κόσμος ξεχύνεται στις αποβάθρες
Τρέχει να προλάβει γιατί άργησε πάλι..
Αλλά, τι νόημα έχει;
Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν του δίνει σημασία
Άσε που ό,τι ώρα κι αν φτάσει ποτέ δεν θα φύγει στην ώρα του
Εκείνος όμως δεν λέει να το ξεπεράσει.
Δεν βάζει μυαλό
Όσο κι αν προσπαθεί να το παίξει αδιάφορος, πασχίζει να είναι τυπικός..
Τυπικός απέναντι σε ανδρείκελα που κάποτε, ίσως όχι πολύ παλιά, ήταν άνθρωποι, με πραγματικά συναισθήματα
Κάποτε.. προτού η ρουτίνα και οι υποχρεώσεις τους καταβροχθίσουν αφήνοντας τα άψυχα κουφάρια τους να βιάζουν την καθημερινότητα των υφιστάμενών τους
σαν μια άτυπη μορφή εκδίκησης για όλα όσα έχασαν εκείνοι…



Προσπερνά γρήγορα τον κόσμο για να προλάβει να φτάσει πρώτος στις κυλιόμενες και τότε βλέπει τις οθόνες να του γνέφουν με νόημα του ποιητή τους στίχους:
«Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη
πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα…»
Και οι χρόνος παγώνει.
Κοντοστέκεται ξαναδιαβάζει και συλλογίζεται
Θυμάται, αναπολεί, αναρωτιέται..
Τίποτε από ό,τι σκεφτόταν εκείνο το πρωί, μέχρι εκείνη ακριβώς τη στιγμή δεν έχει τελικά σημασία
Γιατί τίποτα δεν έχει μέσα του κάτι από εκείνον



Είναι πια ελεύθερος..
Όλα όσα τον βασάνιζαν και τον άγχωναν δεν τον αφορούσαν πλέον
Ο κόσμος εξακολούθησε να τρέχει σαν παλαβός γύρω του
Εκείνος στάθηκε λίγο ακόμα και χαμογέλασε..
Ξεκίνησε να κινείται με ένα μικρό ανάλαφρο βήμα σαν να είχε ξεχάσει πίσω του δεκάδες βάρη..

με μικρότερη ταχύτητα αυτή τη φορά κατευθύνθηκε προς τον προορισμό του

ναι είχε αργήσει.. περισσότερο από όσο θα έπρεπε,

χρόνια ολόκληρα είχε αφήσει να περάσουν αλλά τι σημασία είχε;

Μη μ' αφήνετε να τρέξω γιατί θα χαθώ...

Απ(ρ)αξία

Οι μέρες περνούν γρήγορα αλλά αδιάφορα.
Σαν τα βαγόνια του μετρό
που μόλις έχασες  
απλά γιατί δεν έτρεξες για να προλάβεις.
Γιατί ποτέ δεν σ’ ένοιαξε να μην αργήσεις..
Ο χρόνος που κυλά μεγαλώνει αποστάσεις και γκρεμίζει γέφυρες.  
Αδυνατώ να συγχρονιστώ…

Χάπι Birthday...

Με ξέχασες… Δεν μπορώ να το πιστέψω πως με ξέχασες…
Μέρες τώρα περίμενα να έρθει η μέρα των γενεθλίων μου μόνο και μόνο γιατί ήμουν βέβαιος πως θα μ’ έπαιρνες τηλέφωνο βρίσκοντας αφορμή για να επικοινωνήσεις.. Την είχα φέρει πολλές φορές στο μυαλό μου αυτή τη μέρα. Την στιγμή που θα μ’ έπαιρνες και εγώ θα σήκωνα τάχα έκπληκτος το τηλέφωνο και θα έλεγα ότι δεν περίμενα ότι θα το θυμόσουν..
Από το πρωί κοιτούσα σα στημένη γκόμενα το τηλέφωνο και περίμενα. Κάποια στιγμή σκέφτηκα πως δεν θα έπαιρνες το πρωί που θα ήμασταν και οι δύο στη δουλειά και δεν θα είχαμε περιθώριο να τα πούμε και θα περίμενες να έρθει το βράδυ για να τα πούμε όπως τότε.. Περίμενα ότι θα αδημονούσες να με ακούσεις, να σου πω τα νέα μου, να μοιραστείς μια στιγμή μαζί μου.. Μια δική μας στιγμή που δεν θα υπήρχε κανείς άλλος στον κόσμο, μόνο δύο άνθρωποι που επικοινωνούν χωρίς να χρειάζεται να πουν πολλά, καμιά φορά απολύτως τίποτα γιατί ο ένας αισθάνεται τόσο βαθιά τον άλλο.. Πίστευα ότι θα άρπαζες την ευκαιρία να μοιραστείς και πάλι μαζί μου τις πιο κρυφές σου σκέψεις, τα πιο βαθιά σου συναισθήματα που ξέρεις ότι μόνο με ελάχιστους μπορείς να μοιραστείς γιατί αισθάνεσαι κι εσύ όπως κι εγώ ότι κανείς δεν μπορεί να σε καταλάβει. Γελάστηκα..
Πικράθηκα; Όχι απλά απογοητεύτηκα λιγάκι.. Μέχρι που πίστεψα ότι μπερδεύτηκες κι ότι θα μ’ έπαιρνες δυο μέρες μετά, τη μέρα που θα συνέπιπτε με εκείνη που γνωριστήκαμε ακριβώς πριν ένα χρόνο και κανείς από τους δυο μας δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα ακολουθούσε.. Ούτε αυτό συνέβη.. δεν πειράζει, εγώ δεν θα πάψω να σε σκέφτομαι, να σε θυμάμαι κάθε που ακούω τη μουσική μας και να ανησυχώ διαρκώς για σένα, όπως ξέρω ότι ανησυχείς και με σκέφτεσαι και με νοιάζεσαι κι εσύ, κι ας μην συμβαίνει σε καθημερινή βάση αυτό. Ξέρω ότι έχω κερδίσει μια θέση στην καρδιά σου όπως κι εσύ στη δική μου. Ξέρω ότι αυτοί που θα διαβάσουν αυτές τις γραμμές θα βγάλουν λάθος συμπεράσματα μα δε με νοιάζει.. πάντα έτσι θα είναι.. η σχέση μας είναι καταδικασμένη να είναι παρεξηγημένη κι αυτό ίσως είναι που την κάνει ακόμα πιο γοητευτική και ενδιαφέρουσα. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει αυτό που μας δένει. Αυτή την ιδιαίτερη χημεία που συμβαίνει μια στις χίλιες και το ξέρεις και το ξέρω. Δεν πιστέψω ότι θα βρεθεί άλλος που θα με ξέρει τόσο λίγο και τόσο πολύ… Ίσως γιατί κανείς δε θα πιστέψει ότι αξίζει τον κόπο, ή και να το προσπαθήσει δεν θα μπορέσει να ρίξει τα τείχη όπως εσύ.. Μα δεν πειράζει.. Μου φτάνει που σε γνώρισα, που ξέρω ότι κάπου εκεί έξω υπάρχεις… Ξέρω ότι ακόμα κι αν δεν σε ξαναδώ ποτέ ακόμα κι αν δεν ακούσω ποτέ πια τη φωνή σου δε θα σε βγάλω ποτέ από το μυαλό και την καρδιά μου ότι και αν γίνει.. Για πάντα. Ναι για ΠΑΝΤΑ, Εγώ που λέω «ποτέ δεν ξέρεις»… «ποτέ μην λες ποτέ….» το λέω, και το φωνάζω: ΠΟΤΕ.. ποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει ο ένας στις σκέψεις του άλλου και ας μην θέλεις όπως κι εγώ μπορεί να μην θέλω ή να μην μπορώ να το παραδεχτώ κάποτε. Δεν έχει σημασία..

Ένα πλάσμα εφήμερο

Είμαι ένα πλάσμα εφήμερο, αδύναμο, καμωμένο από λάσπη κι ονείρατα. Μα μέσα μου νογώ να στροβιλίζουνται όλες οι δυνάμες του Σύμπαντου.
Θέλω μια στιγμή, προτού με συντρίψουν, ν΄ ανοίξω τα μάτια μου και να τις δω. Αλλο σκοπό δε δίνω στη ζωή μου..

Νίκος Καζαντάκης

Βρίσκω πράγματα να γεμίσω το χρόνο μου δεν βρίσκω πράγματα να γεμίσω την ψυχή μου…

Μικρές οι λέξεις. Αδύνατον να πατήσω πάνω τους και να περάσω απέναντι.
- Θα βουλιάξω στο κενό σου λέω, δε θέλω άσε με. Κουράστηκα πια, βαρέθηκα. Δεν θέλω να μιλήσω. Θέλω να κρύψω το κεφάλι μου στην άμμο και να πω ότι όλα είναι ΟΚ. Μια μαύρη τρύπα απλώνεται και σε λίγο θα με φτάσει και θα με καταπιεί.
Κάποια στιγμή η ρουτίνα έρχεται και σε καταβροχθίζει. Δεν είσαι άνθρωπος πια. Είσαι ένα άδειο κουφάρι που το σκορπά ο αγέρας εδώ κι εκεί. Δεν ζεις πια - απλά επιπλέεις.
Υπάρχουν κάποιες καταστάσεις υπνωτικές μου’ χες πει πριν εξαφανιστείς κι εσύ. Αν αφεθείς σε παρασύρουν, και καθώς επιπλέεις δίχως να κολυμπάς, σε τραβούν και σε παν στον σκοτεινό βυθό της θάλασσας χωρίς να το καταλάβεις. Ξυπνάς ένα πρωί και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις δει τίποτα, ότι δεν έχεις κάνει τίποτα και λες ότι θα τα αλλάξεις όλα.
Χαίρεσαι καταρχήν που έχεις συνειδητοποιήσει το πρόβλημα σου και πιστεύεις ότι αφού το παραδέχτηκες, που λένε όλοι ότι είναι και το πιο δύσκολο, θα ξεκινήσεις αλλαγές.Αρχίζεις και κάνεις σχέδια, για μια στιγμή ονειρεύεσαι πάλι και κοροϊδεύεις ξανά τον εαυτό σου ότι όλα είναι εντάξει. Υπάρχει φως.. Και ξεκινάει και πάλι η λατρεμένη σου κούρσα:
Δουλειά – σπίτι, σπίτι – δουλειά, ατελείωτα δωδεκάωρα και επιπλέον δουλειά στο σπίτι. Δουλειά, δουλειά δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ. Και ο πόνος είναι λιγότερος! Η μαύρη τρύπα εξαφανίζεται! Ξεχνιέται το μυαλό με τη δουλειά και δε σκέφτεται τίποτε άλλο. Γεμίζουν οι μέρες και οι ώρες και έχεις και το άλλοθι ότι η δουλειά φταίει που σέρνεσαι και δεν κάνεις τίποτα στη ζωή σου γιατί δεν έχεις χρόνο για τίποτα άλλο.
Κι αν είχες, λέμε ΑΝ είχες χρόνο; τι θα έκανες; Το χρόνο σου ίσως και να τον γέμιζες.Και ίσως και να ξεγέλαγες και κανέναν ότι είσαι ευτυχισμένος. Αρκεί; Τον εαυτό σου μπορείς να τον ξεγελάσεις;;


Ώρες, ώρες κάτι μέρες που τις λένε Σάββατα και Κυριακές και δεν έχεις πουθενά να πάς, μοιάζουν τόσο αγγαρείες..

Χαμένα όνειρα

Θέλω να πιάσει μια βροχή. Να ξεσπάσει μια καταιγίδα από το πουθενά – να’ρθει να τα σβήσει όλα. Να βγω έξω να μυρίσω το βρεγμένο χώμα όπως κάναμε κάποτε μαζί. Κι έπειτα να έρθει ένας ήλιος να πλημμυρίσει με φως τα όνειρα που κάναμε παρέα και να δω και πάλι τα μάτια σου να λάμπουν σα δροσοσταλίδες.. και όπως θα μας τυλίγει η πρώτη φθινοπωρινή αύρα να γύρεις και πάλι επάνω μου και να μου ψιθυρίσεις πόσο ευτυχισμένη είσαι. (Θέλω) Πρέπει να κάνω ένα νέο ξεκίνημα, το’ξέρω όπως πάντα ήξερα και πάντα έκανα αυτό που έπρεπε και (ίσως) γι’αυτό έχασα στο τέλος. Μπορεί και να ‘μουν καλύτερα αν δεν πρόσεχα τόσο πολύ, εσύ μου το’χες πει, θυμάσαι;;

Τα λέμε...

Φοβήθηκες, πέταξες μακριά.. Το γιατί δεν το ξέρω...Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν έχω πια κουράγιο να τρέξω να σε φέρω πίσω.. Αντίο λοιπόν. Φύγε και μην κοιτάς πίσω σου, κάνε αυτό που θες κι άσε και ‘μενα να πιστέψω ό,τι θέλω. Μη νοιαστείς να μου πουλήσεις φτηνό παραμύθι. Δε χρειάζεται, δεν σου πάει, δεν είναι ανάγκη, δεν είναι απαραίτητο. Σ’ έχω τόσο ψηλά που δεν θα αντέξω να σε βλέπω να πέφτεις ξεστομίζοντας φτηνά λογάκια. Ας πούμε ότι ένα απωθημένο ήταν και αυτό. Όχι γιατί έτσι πιστεύουμε ή γιατί έτσι είναι αλλά γιατί κάτι πρέπει να πούμε, ξέρεις για να σπάσουμε τη μαλακισμένη αμηχανία της στιγμής. Είπα να σου αφήσω χώρο, χρόνο όπως σκατά θες πες το, να σκεφτείς. Προφανώς σκέφτηκες και αποφάσισες μα κι αν νομίζεις ότι δεν αποφάσισες ακόμα ή δεν έχω δικαίωμα να μάθω την απόφαση σου δεν πειράζει. Δεν σου ζητώ, δεν περιμένω τίποτα πια. Να’σαι καλά και να προσέχεις...